Bugun...
SIRA SES ÇIKARMAYAN SARI ÖKÜZLERE DE GELECEK!..


Fakir Yılmaz Yazıyorsam Sebebi Var
fakiryilmaz323@hotmail.com
 
 

Yazıma başlamadan önce hızla değişen ülke ve dünya gündemi yüzünden unutulan depremlerin en büyüklerinden olan 99 Marmara Depremini bizzat yaşamış biri olarak  deprem ardından tüm dünyanın harekete geçip, molozlar altında kalmış olan birini sağ çıkarmak için verdikleri mücadeleyi hatırlatan o görüntülerin neden Gazze'de görülmediğini merak ettim.

Çünkü ülkemde en son yaşanan ve 11 kenti yerle bir eden deprem ardından yılardır kapalı olan ve Ermenistan'a açılan Kars Doğu sınır kapısı dahil tüm kapılar açılmış, her gelen insanın yardımına ihtiyaç duyulan bir süreçte düşmanlık, kin ve nefret kenara bırakılmış, insanlık adına her insan birbirine yardımcı olmak çabası ortaya koyarken bugün İsrail ve Gazze'de depremle değil, bombalarla öldürülen, öldürülmeye devam eden 9 bin insan için neden insanlığın parmağını dahi kıpırdatmadığını düşünüp, merak ederken aralarında hemşerim, meslektaşım olan Dinçer Gökçe'nin yine bir meslektaşım olan Tolga Şardan'ın gözaltına alındıkları Şardan'ın ve onca siyasetçi gibi yeni bir siyasetçi, eski milletvekilli Hüda Kaya'nın da tutuklandığı haberini alıyordum.


Yani insanlığın, insanların duyarsızlaşıp, yaşananlara karşı ortaya koyduğu tepkisizliğin sarı öküz hikayesindeki gibi adım adım yeniden okunduğu şu zamanda daha dün ele aldığım yazımda 'son seçimlerden sonra siyasete ara verdiğini belirtip, o günden bugüne kenara çekildi' diye adından bahsettiğim Selahattin Demirtaş'ın beni duyarcasına ele aldığı ve Duvar Gazetesinde yayınlanan yeni bir yazısına  rastlıyordum.


'Selahattin Demirtaş'ın 'Treni Kaçırmamak' yazısından tadımlık bölüm' başlıklı makalesini okurken tren bekleyen bizim Ardahan'ı da hatırlayıp, bugünkü yazımın başlığını 'Treni kaçıranlar' diye koymak istesem de Demirtaş'ın anlattığı asıl trenin demokrasi, insan hakları, hak, hukuk, adalet, eşitlik olduğunu ve bunların bir gün her insana lazım olacağını anlatmaya çalıştığını anlıyor ve yazıma sarı öküz meselesini hatırlatan başlığın daha uygun olacağını anlıyordum. Çünkü sıranın er, geç kendilerine geleceğini anlamayan sarılaştığı söylenen sendikalar gibi milyonların olduğu ülkede ve dünyada yaşananların başlıca sorumlularının 'bana dokunmayan yılan bin yıl yaşasın' meselesinden kaynaklandığını anlatıyordu, Anayasa, AHİM kararlarına rağmen Kavala ve TİP Hatay Milletvekili Can Atalay'ın  neden hala içeride tutulduğu anlaşılmayan, anlatılmayan Demirtaş..


Evet, eski HDP Eş Genel Başkanı Selahattin Demirtaş'ın 'Bir Büyük Dönüşümden Kesitler Dünya ve Türkiye' kitabında yer alan 'Treni Kaçırmamak' başlıklı yazısından tadımlık bir bölümünü siz sarı öküzlere pardon insanlığa sunuyoruz.
'Treni Kaçırmamak' 
Dışarıdayken katıldığım halk toplantılarında sık kullandığım bir metafor vardı, şöyle:
Bir yakınınızın taziyesinde kadın, erkek, çocuk kalabalık bir şekilde, büyükçe bir taziye salonunda keder içinde oturduğunuzu düşünün. Eş, dost, akrabalarla birlikte, diyelim ki beş yüz kişi bir aradasınız. Tanımadığınız biri salona giriyor ve aniden nara atarak bağırmaya, tehditler savurmaya başlıyor. Gelen zorba tüm salona hitaben, “Paralarınızı, takılarınızı, cüzdanlarınızı ve bütün değerli eşyalarınızı çıkarıp önünüzdeki masalara bırakın” diyor. Bu esnada da elindeki silahı sürekli kalabalığın üzerinde gezdiriyor. Salondaki beş yüz kişiden hiçbiri bu sert tehdide itiraz etmiyor, edemiyor. Verilen emirleri herkes harfiyen yerine getiriyor ve tüm değerli eşyalar masalara bırakılıyor. Zorba da masa masa dolaşarak bu eşyaları elindeki çuvala doldurup geldiği gibi çıkıp gidiyor.

Şimdi salondaki psikolojiyi ve hatta oluşan yeni sosyolojiyi hep birlikte düşünelim. Mesela burada yitirilen tek şey değerli eşyalar mıdır? Yoksa salondakiler özgüvenlerini de yitirmiş olabilirler mi? Veya onurlarını, birlikte hareket etme iradelerini, belki de bir topluluk olarak bir arada bulunma isteklerini de kaybetmiş olabilirler mi? Salondaki beş yüz kişiden bir tekinin bile zorbaya itiraz edip, “Hayır, bunu yapamazsın, buna izin vermeyeceğiz” dememiş olmasının yol açacağı toplu utanç sonrasında acaba o insanlar bir daha birbirlerinin yüzlerine bakabilecekler mi? Yoksa mümkünse asla bir araya gelmemek ve o günkü utancı hatırlatacak her türlü temastan kaçınmak için dağılıp gidecekler mi? “Bence en yakın karakola gidip polise şikayet etmeliler” deyip hukuk yolunu hatırlatmak isteyenleriniz olabilir. Tamam, o halde metaforu biraz daha detaylandırıyorum. Peki, taziye salonuna girip soygunu yapan zorba karakolun amiriyse ne yapacaksınız?

Bir Büyük Dönüşümden Kesitler, Derleyenler: Bülent Eken - Barış Ünlü, 320 syf., Dipnot Yayınları, 2023. 
Artık uzatmadan konuya gireyim. Kürtleri anlatmaya çalışıyorum. Tam yüz yıl önce Osmanlı İmparatorluğu dağılıp Türkiye Cumhuriyeti kurulurken Kürt halkının başına gelenler aşağı yukarı budur. Dilleri, kültürleri, kimlikleri, vatanları 1. Dünya Savaşı sonrasının kederli taziye ortamında zorbalıkla gasp edilen Kürtleri anlayabilmek için bu toplumsal psikolojiyi bilmek gerekir.
29 Ekim 1923’te kuruluşunu ilan eden Türkiye Cumhuriyeti, aslında Anadolu’nun tüm Müslüman halklarının ortak devleti olma vaadiyle yola çıkmıştı. (Cumhuriyeti kuracaklar hem İstanbul Hükümeti’yle imzaladıkları Amasya Protokollerinde hem de TBMM’de yaptıkları konuşmalarda Osmanlı’dan kalan topraklarda Türklerle beraber Kürtler, Çerkezler ve Lazlar gibi Müslüman halkların yaşadığını ve Ankara’daki meclisin bütün bu halkların temsilcisi olduğunu beyan etmişlerdi.) Müslüman olmayan halklar ise başka yöntemlerle saf dışı bırakılmış veya tasfiye (yok) edilmişti. Yeni kurulacak devletin ilk anayasası olma özelliği taşıyan 1921 Anayasası da kuruluştaki bu ortak ruhu yansıtmaya çalışan ilk ve en güçlü hukuk metnidir. (Ermenilerin, Rumların ve Yahudilerin, Osmanlı’nın son döneminde başlayan ve Cumhuriyet dönemine sarkan tasfiyelerinin yol açtığı trajediler bu yazının konusu olmadığından onlara değinmiyorum.) Ancak 1924 Anayasası ile birlikte devletin inşası, mimarisi ve dayanacağı toplumsal yapı dramatik bir şekilde değişmeye başlar. Devlet bir “ulus devlet” olarak tasarlanırken devletin bizzat kendisinin yeni bir ulus yaratmasına karar verilir. Cumhuriyet’in kurucu elitine göre yeni devleti ayakta tutabilmenin biricik yolu budur. Aksi takdirde Osmanlı’nın başına gelenler kaçınılmaz olarak yeni devletin de akıbeti olacaktır.

Parçalanma ve dağılma felaketinden korunarak birliği sağlamanın yolu da yeni değerler etrafında kenetlenecek tek bir ulus yaratmaktır. O değerler ortak dil, ortak tarih ve ortak kimliktir. Yeni ulusun adı Türk Milletidir. Dili tektir ve Türkçedir. Tek bir tarihi vardır o da şanlı Türk tarihidir. Ve elbette tek bir kimliği vardır, o da Türklüktür.
Merkezde kararlaştırılan bu yeni konsept kısa sürede genç Türkiye Cumhuriyeti’nin resmi ideolojisine dönüşür ve artık sıra bu ideolojinin gereğini taşrada hayata geçirmeye gelir. İşte elinde silahla taziye salonuna giren zorbayı ilk olarak Şark İslahat Planı ve Umumi Müfettişlikler vasıtasıyla burada görürüz. Çünkü yeni Türklük tezinin tam hakimiyeti için tüm farklılıkların ya yok edilmesi ya da asimile edilerek Türklüğe devşirilmesi gerekir.

​ Yani Kürt’ün Kürt olarak varlığı, Türk Milletinin inşa edilmesinin önünde bir engeldir. Yeni resmi ideolojiye göre ikisinin bir arada olmasının imkanı yoktur. Cumhuriyetin kurucu elitlerinin yol açtığı paradoks nedeniyle Türk Milleti varsa Kürt yoktur, Kürt varsa Türk Milleti yoktur. Bu anlayışa göre Kürtlüğün yok edilmesi Türk Milletinin varlığı için bir beka sorunudur artık.
Eski HDP Eş Genel Başkanı



Bu yazı 1340 defa okunmuştur.

YORUMLAR

Henüz Yorum Eklenmemiştir.Bu Haber'e ilk yorum yapan siz olun.

YORUM YAZ



YAZARIN DİĞER YAZILARI

HABER ARA
SON YORUMLANAN HABERLER
ÇOK OKUNAN HABERLER
VİDEO GALERİ
FOTO GALERİ
GÜNDEMDEN BAŞLIKLAR

BUGÜN ULUSAL VE YEREL GÜNLÜK BİR GAZETE ALDINIZ MI?


YUKARI