Bir şey yapmalı
Herkes kendinimi yok etmeli?
Ne yapmalı?
Bir şey yapmalı ama.
Alıp başını mı gitmeli hiç arkaya dönüp bakmadan...
Peki nereye?
Var mı şiddetin dehşetin yaşanmadığı bir yer?
Dünyanın her köşesinde şiddetin ve dehşetin fotoğrafları boy boy çekilmiş ve çekilmeye devam ediyor.
Legal yada illegal.
Gazetelerde,televizyon ekranlarından,sokakta,evde,işte,okulda,
yaşamın her alanında hayatımız şiddetle adeta bütünleştirilmiş.
Şiddetin fotoğrafları çekilmesin diye.
Dünyayımı yakmalı?
Tabiki hayır.
Arındırılsın dünya.
Pusuda olan gaz bombalarından,dünyayı delik deşik eden kurşunlardan,denizlerden fışkıran cephaneliklerden,yoksulluktan, sefaletten şiddeten arındırılsın.
Kendimiz için olmasada.
Çocuklar için çocuklarımız için.
Bizler unutuk...
Tamamen unuttuk onları.
Yarının gelecekleri olan bu günün çocuklarını unuttuk
En yakından gördüler bizi dünyaya yayılan şiddetimizi.
En yakından gördüler.
Bizleri yöneten Bakanları Milletin vekillerini Milletmeclisinde havada uçuşan yumrukları, küfürleri.
Dehşet ve tiksintiyle seyrettiler.
Bire bir tanık oldular büyüklerinin yarattığı şiddeti sokak ortasında öldürülen bedenleri susturulan sesleri.
Oysa onlar ne kadar çok çocukturlar.
O küçüçük yüreklerini şiddetin ve dehşetin içinde köreltik.
Hiç umurumuzda değil onların çocuk olmaları.
Seyerci ve suskun kaldılar.
Şiddetin ve dehşetin fotoğraflarını seyrederken.
Hep sustular...
Onlar elbette büyüyecekler bir gün.
Belkide çoğu gitti azı kaldı diye düşünüyorlar.
Çocuksu gözleriyle gördükleri dillerine dökülürse bir gün.
Çekilen şiddet ve dehşetin fotoğraflarının her karesinin hesabını bizlerden soracaklar.
Ne diyeceğiz nasıl yalanlar uyduracağız onlara.
Susturacakmıyız yine onları?
Onlar şimdilik çok çocukturlar.
Çalınmış geleceklerinden habersiz.
Şimdilik sesiz kalıyorlar.
Gün gelecek bizleri bağışlamayacaklar.
Uydurduğumuz yalan mazeretlerimize ve bize inanmayacaklar.
Çalınmış geleceklerinin hesabını bizlerden mutlaka soracaklar.
neden-duvar@hotmail.com